خب بعد از مدت ها شاه عربستان ملک عبدالله هم مرد .کاری ندارم چی بوده وکی بوده اما معیاری داریم

(چشمکملک عبدالله وبوش درحال نوشیدن ....... ......   ......   ....... چشمک)

 در حدیثی از حضرت سلیمان علیه السلام می خوانیم: «لاتحکموا علی رجل بشی ء حتی تنظروا الی من یصاحب فانما یعرف الرجل باشکاله واقرانه؛  درباره کسی قضاوت نکنید تا نگاه کنید با چه کسی همنشین است؛ چرا که انسان را به وسیله دوستان و همنشین هایش می توان شناخت؛ و او نسبتی با اصحاب و یارانش دارد. 

بعد ازمرگش سران کشورهای غربی وتمامی جلادان پیامهایی دادند که جای تامل است  وبا جستجو براحتی می توان فهمید کی خوشحال شده وچه کسانی ناراحت اند/

اما عبرتی که باید بگیریم می توان دروصیت عبرت انگیز اسکندر بعد ازمرگش که توسظ جامی رحمت الله علیه به نظم درآمده یافت.

سکندر چو نامه به مادر نوشت
خبرنامهٔ موعظت در نوشت،
                                                 به یاران زبان نصیحت گشاد
                                                به هر سینه گنجی ودیعت نهاد
وصیت چنین کرد با حاضران
که: «ای از جهالت تهی خاطران
                                                  چو بر داغ هجران من دل نهید
                                                   تن ناتوانم به محمل نهید،
گذارید دستم برون از کفن!
کنید آشکارش بر مرد و زن!
                                                   ز حالم دم نامرادی زنید!
                                               به هر مرز و بوم این منادی زنید!
که: این دست، دستی‌ست کز عز و جاه
ربود از سر تاجداران کلاه
                                                  کلید کرم بود در مشت او
                                                 نگین خلافت در انگشت او
ز شیر فلک، قوت پنجه یافت
قوی‌بازوان را بسی پنجه تافت
                                            ز حشمت زبردست هر دست بود
                                              همه دست‌ها پیش او پست بود
ز نقد گدایی و شاهنشهی
ز عالم کند رحلت اینک تهی
                                         چو بحرش به کف نیست جز باد هیچ،
                                           چه امکان ز وی این سفر را بسیچ؟
چو اول تو را مادر دهر زاد
بجز دست خالی‌ت چیزی نداد
                                              ازین ورطه چون پای بیرون نهی،
                                                  بود زاد راه تو دست تهی
مکن در میان دست خود را گرو!
به چیزی که گویند: بگذار و رو!
                                            بده هر چه داری! که این دادن است
                                            که از خویشتن بند بگشادن است.

پناه برخدا




برچسب ها : وصیت عبرت انگیز اسکندر ، (ملک عبدالله وبوش درحال خوردن نوشابه اشی مشی) ، مرگ فهد/ملک عبدالله