چرا به امام زمان (عج) شریک القرآن میگوئیم

یکی از القابی که ائمه با آن خوانده می شوند ، شریک القرآن است.

تعبیر " شریک القرآن" در چند زیارت ، خطاب به امام حسین (علیه السلام) ، امام زمان (عج الله) و ائمه مصومین به کار رفته است.از جمله :

در زیارت امام حسین علیه السلام در اول رجب ، نیمه شعبان و ...، می خوانیم :

السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَمِینَ الرَّحْمَنِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا شَرِیکَ الْقُرْآن
(بحارالأنوار ،ج 98 ، ص 336 ؛ إقبال‏ الأعمال ، ص 712 ؛ البلدالأمین ، ص 281 ؛ المصباح‏ للکفعمی ، ص 491.)

ِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا بَابَ الْمَقَامِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا شَرِیکَ الْقُرْآن
(بحارالأنوار ،ج 98 ، ص 354 .)

همچنین خطاب امام زمان (عج الله) و دیگر ائمه می گوئیم:

السلام علیک یا صاحب الزمان السلام علیک یا خلیفه الرحمن السلام علیک یا شریک القرآن
(مفاتیح الجنان، جامع الزیارت)



السَّلَامُ عَلَیْکُمْ أَئِمَّةَ الْمُؤْمِنِینَ وَ سَادَةَ الْمُتَّقِینَ وَ کُبَرَاءَ الصِّدِّیقِینَ وَ أُمَرَاءَ الصَّالِحِینَ وَ قَادَةَ الْمُحْسِنِینَ وَ أَعْلَامَ الْمُهْتَدِینَ وَ أَنْوَارَ الْعَارِفِینَ وَ وَرَثَةَ الْأَنْبِیَاءِ وَ صَفْوَةَ الْأَوْصِیَاءِ وَ شُمُوسَ الْأَتْقِیَاءِ وَ بُدُورَ الْخُلَفَاءِ وَ عِبَادَ الرَّحْمَنِ وَ شُرَکَاءَ الْقُرْآن‏

بحارالأنوار ،ج 99 ،ص 163.

/////////////////////////////////////

علت این که ائمه شریک قرآن هستند :

در حدیث گرانبهای ثقلین ، رسول خدا فرمودند: إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثِّقْلَیْنِ کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی وَ إِنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّى یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا
مستدرک ‏الوسائل ،ج 7 ،ص 255.

در این حدیث ، پیامبر می فرمایند ، من دو ودیعه گرانبها در میان شما باقی می گذارم ؛کتاب خدا و اهل بیتم ، این دو از هم جدا نمی شوند تا زمانی که در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند و تا هنگامی که به آن دو چنگ زده باشید، هرگز گمراه نخواهید شد.

بنا به این روایت شریف ، خاندان عصمت و طهارت و قرآن در کنار یکدیگر قرار گرفته اند به گونه ای که تمسک به یکی به تنهایی و فراموشی دیگری ، قطعا باعث گمراهی می شود و اثر حیات بخشی خود را از دست خواهند داد. ائمه مفسر قرآن و به عبارتی قرآن ناطق هستند. همیشه همراه قرآن هستند. پس می توان ائمه را شریک قرآن نامید.

قرآن کریم و امام معصوم دو چهره یک واقعیّت و دو ظهور یک حقیقت اند که تفکیک و جدایی آنها از هم فرض صحیحی ندارد؛ نه قرآن بدون امام، قرآن حقیقی است و نه امام بدون قرآن، امام واقعی است. یعنی انسان کامل، قرآن ممثل است و قرآن کریم، انسان کامل مدوّن. امام، قرآن عینی است و قرآن، امام علمی. امام، قرآن ناطق است و قرآن، امام صامت. امام، صراط عینی است و قرآن، صراط علمی. به همین خاطر این دو از یک سلسله صفات مشترک برخوردار هستند.1

1. جوادی آملی، عبدالله، ادب فنای مقرّبان، ج 2، ص 193، نشر اسراء.

 



برچسب ها :